Huilen = Loslaten


Ze merkte het elke dag aan zichzelf. Ze kon haar emoties niet kwijt.

Nou ja sommige emoties wel. Ze kon heel goed boos zijn en blij ging soms ook wel aardig. Maar huilen en verdrietig zijn zal ergens vast. Hoe graag ze soms ook zou willen de tranen kwamen niet terwijl ze er wel zaten. Want dat voelde ze elke dag.

Maar wat is het dan wat er in de weg staat? Waardoor blokkeert deze emotie?

Ze is er met iemand over gaan praten en hierdoor kwam ze tot het inzicht dat er iets uit het verleden is wat haar tegenhoud om de emotie verdriet toe te kunnen laten. Ze wil zo graag sterk zijn en haar pijn en verdriet niet laten zien. Maar doordat ze dit al die tijd heeft weg gestopt en ze er met niemand over heeft gepraat is dit een soort blokkade geworden.

Hoe kan ze dit oplossen?

Degene met wie ze gepraat heeft gaf haar het volgende advies. Om dit soort dingen een plekje te geven is het belangrijk om het echt los te laten. Wat het ook is, wie het ook is, je moet het loslaten. Dit kan je doen door de persoon of de situatie die je los wilt laten een brief te schrijven. Schrijf alles op wat je dwars zit of wat je nog kwijt wilt over de situatie. Dit kan heel kort of heel lang. Dit mag je zelf weten maar schrijf alles op. Dit geeft al verlichting en een stukje verwerking. 

Wanneer je eraan toe bent ga je naar een plek wat voor jouw veilig en vertrouwt voelt.  Ga hierheen met de brief die je hebt geschreven. Wat je dan gaat doen. Loslaten. Letterlijk. Je steekt de brief in brand (uiteraard veilig) en je laat het papier langzaam verbranden. Hierdoor laat je het letterlijk los en je zult merken dat het ook van binnen iets met je doet. 

Verwacht nu niet dat je gelijk in huilen uitbarst. Het heeft tijd nodig dat loslaten. Maar de emotie komt na een paar minuten soms al, soms na een paar dagen. Maar omdat je letterlijk loslaat komen de tranen ook vanzelf. Want huilen is ook loslaten.

Doordat je huilt ben je aan het verwerken en loslaten wat je niet meer met je mee hoeft te dragen.

Dus de pijn en het verdriet wat iemand je aan gedaan heeft, of het gevoel van gemis van een dierbaar persoon, of een verdrietig bericht. Je laat het los, je verwerkt en geeft het een plek. Dat is goed. Het geven van een plek betekend niet dat je iets of iemand vergeet, maar je laat het los en je kunt verder met je leven en ook het tonen van de emotie verdriet kan weer ruimte krijgen.

Dit gebeurde ook. Ze had precies gedaan wat de persoon gezegd had en na een halve dag kwamen de tranen. Het leek wel of ze niet meer stopte die tranen. Het proces van loslaten was gekomen en het was goed. Het voelde goed en het luchtte enorm op. 

Waarom ik dit met jouw deel?

Ik heb dit verhaal niet verzonnen. Het is zelf een heel persoonlijk verhaal. Ik deel dit met jouw omdat ik wil laten zien dat huilen helemaal niet erg is. Veel volwassenen kunnen of willen niet aan andere laten zien dat ze soms moeten huilen. Maar huilen is dus heel gezond. 

Wat ik ouders nog wel eens hoor zeggen tegen zijn kind, stop nou maar met huilen. Eigenlijk zeg je dan tegen je kind, loslaten mag niet, stop het maar weg. Maar als je dat doet krijg je dezelfde situatie als in bovenstaande stuk. Dan blokkeert de emotie. Maar het verdriet, de pijn of waar de tranen ook mee te maken hebben, het moet er wel een keer uit. Ook bij jouw kind. Dus laat je kind verdrietig zijn. Laat het huilen net zolang totdat ze er zelf mee stopt. 

Misschien wel het belangrijkste wat ik je mee wil geven in dit blog.

Toon ook zelf je verdriet. Huilen is geen zwakheid. Huilen is loslaten.

tranen

Merk je bij jezelf of bij je kind dat de emotie huilen lastig is? Maak dan nu een afspraak met mij om hierover door te praten.
Klik hier om mij te mailen

Terug naar berichten